توهمی از یک کابوس

درست همین موقع ها بود که رفتم کنار پنجره. با اینکه بارون شدید شده بود، پنجره را باز کردم. گفته بودند هنگام بارش بارون،درهایآسمون باز است و موقع استجابت دعا. اون موقع بود که از ته دل....ولی اصلا به ذهنم هم خطور نمی کرد که تو همونی باشی که با شیطنت، در گوشی به خدا گفته بودم.( یعنی خدا اینقدر تو رو دوست داشت!!!)
میدونی، از ته دل بهت غبطه می خورم. خودت هم می دونی چرا!
هنوز هم هر وقت بارون میاد، یاد اون روز کنار پنجره می افتم.

شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما،
چه کسی نقش تو را خواهد شست.

یه جوری شده ام. توی یه حال و هوای غریبی. از پشت پنجره اومدم کنار تا دوباره اون خاطره برام تدایی نشه. تلویزیون رو روشن کردم تا این جعبه جادو، من رو هم سحر کنه که دیگه یادی ازت نکنم. آه! خدایا انصاف نیست. فیلم، شبیه من و تو بود.من کله شق و تو مثل همون وقت ها آرام و صبور. بازیگرش هم حتی از نظر ظاهر،عین عین خودت بود.
هنوز صدای بارون میاد. می خوام دوباره برم کنار پنجره. فرصت رو باید غنیمت شمرد. هنوز وقت هست ...

بهار،تابستان، پاییز، زمستان و دوباره بهار، تابستان، پاییز، زمستان
زندگی یعنی یک سال پرید
از چه دلتنگ شدی؟
دل خوشی ها کم نیست؟!
مثلا این خورشید، کودک فردا، کفتر پس فردا
برف بر دوش سکوت و زمان روی ستون فقرات گل یاس

بهار،تابستان، پاییز، زمستان و دوباره بهار، تابستان، پاییز، زمستان

ای کاش چون سبزه امید بر دمیدن بودی.

پی نوشت: نترسین! خودم هم نمی دونم چم شده.